از روانکاوی چه می دانید؟ چه زمان باید به فوق تخصص روانکاوی مراجعه کرد؟ (قسمت اول)

روان کاوی پرژکتوری است که اعماق ذهن تان را روشن می کند. روان‌ درمانی یکی از شیوه‌ های درمان در مورد مشکلات روان‌ پزشکی است که انواع گوناگونی دارد. یکی از آنها روانکاوی یا شیوه ‌ای است که درمان از طریق گفت‌ و گو صورت می گیرد. روانکاوی یک مشارکت صمیمی است که در طول آن بیمار به منابع زیرین به‌وجود آورنده مشکلات نه‌تنها به ‌صورت ذهنی بلکه احساسی (توسط دوباره تجربه کردن آنها ) پی می ‌برد.

روانکاوی
به ‌طور معمول ، بیمار سعی می‌کند هر آنچه به فکرش می‌رسد را با فوق تخصص روانکاوی در میان بگذارد. این روش با ایجاد یک شرایط تحلیلی این اجازه را به ذهن بیمار می ‌دهد، آن چیز هایی را که با روش ‌های دیگر قابل ‌مشاهده و در دسترس نیستند ، بیان کند. حین صحبت ‌ها بیمار به منابع نا خودآگاه ناراحتی ‌هایش اشاره می‌کند که در شرایط عادی به سختی راجع به آنها حرف می‌ زند. به نظر می ‌رسد درمان روانکاوی بر اساس ذهن نا خودآگاه و بر پایه افکار و رفتارهاست. فوق تخصص روانکاوی غالبا به دنبال کشف تجربیات دوران اولیه کودکی است.

ناخودآگاه افراد بازبینی می‌شود

این روش را نمی ‌توان با روش ‌های دیگر مقایسه کرد زیرا هر روشی مزیت ‌ها و کاربرد های مشخصی دارد و به وضعیت‌ های معین محدود می ‌شود. به‌عنوان مثال رفتار درمانی به ‌عنوان یک درمان برای تغییر رفتار به کار می‌ رود و روی تغییر آنچه که قابل‌ دید است (یعنی رفتار ها ) تمرکز می ‌کند. اما تمرکز فوق تخصص روانکاوی یا انواع روان‌ درمان های تحلیلی بیشتر روی شناخت بخشی از ذهن و فراورده‌ های ذهنی است که جنبه نادیدنی دارد و به اصطلاح نا خودآگاه گفته می‌ شود. روانکاوی روشی است که برای هر نوع اختلال روانی می‌ توان به کار برد اما مهم ‌ترین نکته مربوط به فوق تخصص روانکاوی است زیرا این روش کار چندانی به علائم ندارد و بیشتر به فکر بازسازی ساختار شخصیت و روان فرد است. از طرف دیگر فرد روانکاوی شونده هم باید ویژگی ‌های خاصی داشته باشد که در ادامه  و بخش های بعدی به آنها اشاره می‌کنیم .